وارونگی حس قشنگی داشت. 

صبر و مسئولیت پذیری ... با یه وقار و طمأنینه خاص. 

تو همه شلوغی و به هم ریختگی اوضاع و احوال پیش رو، خوبه که بتونی گلدون رو آب بدی و نفس عمیق بکشی. نمیدونم... شاید فقط تو فیلما بشه آنقدر با حوصله با مسایل پیرامون برخورد کرد. ولی حتی تماشای این آرامش درونی که البته پر از خستگی هم بود، دلم رو آروم کرد. 

من نیلوفر نیستم، ولی حسی که دچارش شده رو خوب میفهمم. 

آخ که چقدر تماشای فیلمی با ایجاد این میزان از حس همزاد پنداری عالیه...

البته تماشاگری مثل من هم نوبره... خوش به حال فیلمایی که من تماشاشون میکنم. یعنی انقدر که من ریز میشم تو حس بازیگرا، کارگردانش نمیشه. 

/ 0 نظر / 16 بازدید