عمو بهروز (تو سریال وضعیت سفید) یه حرف خیلی خیلی قشنگی می زد... می گفت: " همه ما خوبیم... فقط زیاد اشتباه می کنیم " 

شده قضیه من و شاید امثال من. هیچ کدوم از ما نمی تونیم منکر خوب بودن اطرافیانمون باشیم ولی مشکل اینجاست که کم پیش میاد که برای آدمهای خوب زندگیمون،  فرصت اشتباه کردن قائل باشیم.. وقتی خوب بودن کسی رو باور داریم، باور اینکه اون آدم هم ممکنه گاهی اوقات، مثل بقیه، خودخواه، بدجنس، مغرور و بی معرفت، نامهربون و.. باشه، برامون سخت و حتی غیر ممکن میشه... برای همینه که بی تابی می کنیم... ناراحت میشیم...و احساس می کنیم زمین و زمان متوقف شده.

می خوام بگم، گاهی ما از یه آدم کاملا معمولی، تو ذهنمون یه آدم بی نقص و حتی ممکنه "خدا" بسازیم، و به دنبال این تصور، ممکنه فراتر از حد آدم بودنش، تقدیر و تحسینش کنیم...و وقتی عکس العمل متناسب با تحسینمون رو ازش نمی بینیم، اون رو متهم می کنیم به بد بودن... و البته شاید این قضاوت درست هم باشه...اما بحث من اثبات خوب بودن یا بد بودن اون آدم نیست. هدف اینه که سعی کنیم از آدمها به اندازه یک آدم، انتظار داشته باشیم. نه بیشتر...

گاهی اونقدر که به خوبی یه آدم ایمان داریم، خوبی و مهربونی خدا رو باور نداریم...

برای همین اشتباهم، دیشب با تمام وجود، از خدا عذر خواهی کردم... از صمیم قلب...

امیدوارم منو ببخشه...لبخند امیدوارم.

 

 

+ تاريخ ۱۳٩٢/۱۱/٢٩ساعت ۱٠:٢٦ ‎ب.ظ نويسنده بدون همه نظرات ()